Category Archives: Muziek – volksmuziek

Luétiga

Luétiga is een folkgroep uit Cantabrië en zij spelen traditionele volksmuziek.

Geschiedenis

Luétiga werd in 1986 opgericht omdat de toenmalige leden de ritmes, de geluiden en de instrumenten wilden bewaren die de muzikale ziel van de bevolking in Cantabrië vormde. In de beginperiode was er een intensief veldwerk en spendeerden zij veel tijd aan het communiceren met oude muzikanten. Zo slaagden zij er in om veel muziek van het verdwijnen te redden.

Hun eerste grote optreden vond plaats in 1988 op het Folk-Segovia festival waarna, dank zij hun grote succes, een eerste album werd opgenomen. Het is in die periode dat de eerste spanningen in de groep kwamen toen de keuze moest gemaakt worden tussen traditionele en moderne (elektrische) muziek.

Uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt en na het verdwijnen van enkele leden kiest men voor de traditionele muziek uit Cantabrië. In 1992 verschijnt hun eerste album, La Última Cajiga, een album met bijna allemaal instrumentale liedjes.

In 1994 maken zij hun tweede album, Nel el Vieju, waarop meer gezongen wordt en de teksten zijn zowel traditioneel als zelf geschreven. In hun teksten maken zij voor het eerst gebruik van de taal uit Cantabrië.

Leden

  • Fernando Diego: Tamboerijn, cajón, traditionele percussie en zang
  • Juan Carlos Ruiz: Gitaar en dobro
  • Fernando Segura: Bas en zang
  • Fernando Gómez: doedelzak (gaita), klarinet en esklarinet
  • Borja Feal: fluit en doedelzak (gaita)
  • Purificación Díaz: zang en tamboerijn
  • Peter Bulla: viool
  • Sebastián Rubio: percussie

Discografie

  • La última cajiga (1992)
  • Nel el Vieju (1994)
  • Cerneula (1996)
  • Cántabros (1999)
  • A lo vivu (2001)
  • La hestoria’l santu enjamás contá (2007)

Kepa Junkera

Kepa Junkera is een Baskische meester van de trikitixa (diatonisch accordeon) en hij is geboren op 10 april 1965 in Bilbao.

De componist, producer en muzikant heeft zijn ganse jeugd doorgebracht in de wijk Recalde van Bilbao. Zijn eerste contacten met de muziek waren langs zijn grootvader die samen met zijn nichtje, de moeder van Kepa, die tamboerijn speelde, optrad.

Vanaf dat moment heeft Kepa die autodidact was zich op een lange reis doorheen de traditionele muziek geworpen en hij maakte zich een eigen stijl meester waarmee hij uiteindelijk een van de meest internationale Baskische muzikanten werd.

In 1998 maakte hij een van zijn belangrijkste werken, Bilbao hora 00:00h. Aan dit album, dat een ode aan zijn geboortestad was, werkten meer dan 40 muzikanten mee. Voor dit werk ontving Kepa tal van prijzen en kwam hij op internationaal niveau.

Twee jaar later maakte hij HIRI waarin hij stedelijke beelden en herinneringen opnam en dit album werd door de World Music Charts Europe in 2007 uitgeroepen tot het beste album van de wereldmuziek.

In september 2008 kwam dan ETXEA uit. Een album met 27 traditionele uitingen van de Baskische cultuur er er werkten tal van artiesten aan mee zoals Estrella Morente, José Antonio Ramos, Dulce Pontes, Miguel Bosé, Ana Belén, Víctor Manuel, Sole Giménez, Miguel Ríos, Michel Camilo, Andrés Calamaro, Joaquín Díaz, Amancio Prada, Roberto Fonseca, Tito Paris, Luis Ramiro… Verder werkten er nog 42 zangers en 15 muzikanten aan het album mee.

In maart 2010 kwam HABANA SESSIONS, een album dat helemaal werd opgenomen in Havana en het is een mengeling van Baskische en Cubaanse muziek, enkel de trikititxa en een piano werden als instrument gebruikt. Kepa speelde samen met de pianist Rolando Luna, de pianist van de “Buena Vista Social Club”.

Samenwerking

Doorheen de jaren heeft hij samengewerkt met tal van andere artiesten zoals La Bottine Souriante, María del Mar Bonet, Justin Vali, Hedningarna, Phil Cunningham, Liam O. Flynn, Béla Fleck, José Antonio Ramos, Xosé Manuel Budiño, Alasdair Fraser, Andy Narell, La Musgaña, Glen Velez, Carlos Núñez, Voces Búlgaras, Caetano Veloso, Marina Rossell, Andreas Wollenwaider, The Chieftains, Dulce Pontes en Pat Metheny.

In januari 2013 was hij een van de Baskische persoonlijkheden die mee stapten in de steunmars voor de ETA gevangenen.

Discografie

  • Infernuko Auspoa – Kepa, Zabaleta eta Motriku – (1986)
  • Triki Up – Kepa, Zabaleta eta Imanol – (1990)
  • Trikitixa Zoom (1991)
  • Trans-Europe Diatonique – Kepa Junkera, John Kirkpatrick] y Riccardo Tesi – (1993)
  • Kalejira Al-buk (1994)
  • Lau Eskutara – Júlio Pereira & Kepa Junkera – (1995)
  • Leonen Orroak – Kepa Junkera y Ibon Koteron – (1996)
  • Bilbao 00:00] (1998)
  • Tricky! (2000)
  • Maren (2001)
  • ‘K (Kepa Junkera album)|K (2003)
  • Athletic Bihotzez (2004)
  • Hiri (2006)
  • Etxea (2008)
  • Provença Sessions (2009)
  • Kalea (2009)
  • Habana Sessions (2010)
  • Beti Bizi (2010)
  • Herria (2010)
  • Ipar Haizea Kepa Junkera y la Orquesta Sinfónica de Euskadi (2011)
  • Galiza (2013)
  • Trikitixaren historia Txiki bat (2014)
  • Maletak (2016)

Kepa heeft een website en die kan je vinden op Kepa Junkera

Een voorbeeld van zijn muziek staat hierna, het is tweemaal hetzelfde liedje maar de eerste maal met een andere muzikant en de tweede maal is het met symfonisch orkest:

Garma

Garma is een folkgroep uit Cantabrië en zij is in 2006 opgericht na de split van twee andere groepen, Atlántica en Cambera’l Cierzu.

Zij gebruiken verschillende instrumenten maar dan  vooral die die gebruikt worden in de traditionele muziek uit Canatbrië: de doedelzak (gaita), klarinet ( pitu), een blaasinstrument (dulzaina), accordeon (acordeón), percussie (percusión), rebec (rabel) en de fluit. Occasioneel, afhankelijk van het lied, gebruikt men andere instrumenten, zowel moderne als traditionele.

Geschiedenis

Garma werd opgericht in januari 2006 na het uit elkaar vallen van de groep Atlántica. In 2006 en 2007 speelde de groep meer dam 50 concerten per jaar en dat was zowel op festivals. volksfeesten en traditionele dansfeesten.

En 2008 verlieten drie leden de groep en de groep werd versterkt met Pilar Revuelta, Míguel Cobo en Ramón Bueno.

Leden

  • Miguel Cobo : bodhram, djembe, darabuka, tamboerijn en trommel
  • Bruno Gomez : akoestische gitaar en bas
  • Pilar Revuelta : zang
  • Ramon Bueno : chromatische accordeon, pitu en zang
  • Fernanda Freitas : fluit, tamboerijn en zang
  • David Perez : doedelzak, alboka, fluit, tarota en zang

Discografie

  • Garma (2006)
  • Llar (2006)
  • Cambalúa (2009)
  • Alcordanzas (2015)

De groep heeft een website Garma

Xil Ríos

Xosé Antón Xil Ríos, beter bekend als Xil Ríos, is geboren in Moaña, Pontevedra en hij is zanger en componist. Hij is een levende legende in de cultuur uit Galicië.

Hij begon zijn carrière in 1971 op het Festival Bahía in Vigo waar hij in die wedstrijd als tweede eindigde na Joan Baptista Humet. Hij vertolkte daar “Un anaco de pan”, zijn eerste single.

Zijn tweede single werd uitgebracht op het Festival do Viño do Condado (Salvaterra do Miño) in 1972 . Het belicht het thema “Nosa Galicia”, en hij geeft een speciale aandacht aan het probleem van de immigratie.

Een ander belangrijk thema in zijn werk is “Aos meus amigos”, een werk dat op de Spaanse televisie onder het Franco regime gebannen werd. In het lied komt hij op voor de rechten van de zeelui. Sociale thema’s blijven doorheen zijn ganse carrière belangrijk voor hem.

In 1973 won hij de eerste prijs op het Festival Internacional da Canción do Miño (Orense).

Xil Ríos heeft ook een aantal populaire liedjes gemaakt en de populairste zijn: “Nosa Galicia” en “Miña Maruxiña” (uit de jaren 70), “Xirarei”, “Rapaciña Bonita”, “O cañeiro” en “De carallada”(uit de jaren 80), “Que non decaia”, “Baila” en “Meu País” (uit de jaren 90), “Vai e vén” en “O trai la la la” (uit de jaren 2000).

“Xa caerá” is het bekendste liedje uit “Son da Alma” (2010), zijn album uit 2010.

Discografie

  • Un anaco de pan (1972)
  • Nosa Galicia (1972)
  • Miña Maruxiña (1973)
  • A figueira (1973)
  • Vamos a beillar (1974)
  • Os mariñeiros (1974)
  • Xil Ríos (1974)
  • Miña rapaciña (1975)
  • Nunca cambiarás (1976)
  • Trouleada (1979)
  • Xirarei (1980)
  • Xirarei; Mar adiante (1980)
  • Giraré (1980)
  • A rapaciña galega (1980)
  • Tan ta ran tan (1981)
  • Tan ta ran tan; Cantiga dos cegos (1981)
  • E tén que ter (1981)
  • Rapaciña Bonita(1985)
  • Rapaciña Bonita; Miña compañeira (1985)
  • De Carallada (1987)
  • De carallada; Morena (1987)
  • Ledicia (1988)
  • Nosa Galicia (1991)
  • Romería galega (1992)
  • Que non decaia (1992)
  • Ai María, María (1992)
  • Baila (1995)
  • Xil Ríos (1996)
  • O mellor de Xil Ríos (1999)
  • Meu País (1999)
  • Quen non decaia (Colección “Son de Galicia”) (2002)
  • Vai e vén (2004)
  • O mellor de Xil Ríos. Vol.II (2005)
  • 15 cancións de ouro de Xil Ríos (2008)
  • Son da Alma (2010)
  • Xil Ríos. Pack 2×1 (2013)

Hij heeft zijn eigen website en die kan je vinden op Xil Rios.

Een voorbeeld van zijn muziek kan je hierna vinden:

Susana Seivane

Susana Seivane Hoyo is geboren in Barcelona op 25 augustus 1976. Zij komt uit een bekende familie in de wereld van doedelzakspelers en kunstenaars uit Galicië. De familie Seivane is de eigenaar van het werkhuis Obradoiro de Gaitas Seivane.

Toen zij 9 jaar was verhuisde zij met haar familie naar Cambre en eenmaal in Galicië kwam zij in contact met de doedelzakspelers Ricardo Portela en Nazario González Iglesias “Moxenas”. Deze beiden oefenden samen met haar grootvader Xosé Manuel Seivane een grote invloed uit op haar manier van spelen.

Zij begon toen zij 10 jaar was met concerteren doorheen het ganse land. Later begon Susana muziektheorie en piano te studeren.

Tien zij 20 werd ging zij de groep Milladoiro versterken als gastartiest. Vanaf dit moment begon ook haar solocarrière en zij ontwikkelde direct een eigen stijl, een mengeling van de traditionele muziek uit Galicië en andere stijlen.

Begeleidingsgroep

De begeleidingsgroep van Susana bestaat uit zeer jonge muzikanten en de groep bestaat uit:

  • Brais Maceiras: accordeon.
  • Xurxo Iglesias: bouzouki.
  • Carlos Gándara: trommel en grote trommel.
  • Carlos Freire: percussie en trommeltje.
  • Iago Rodríguez: elektrische bas.
  • Begoña Riobó: draailier en viool.

Discografie

  • Susana Seivane (1999)
  • Alma de buxo (2001)
  • Mares de tempo (2004)
  • Os soños que volven (2009)
  • Susana Seivane e amigos (2015)

Zij heeft een eigen website en die kan je vinden op Susana Seivane

La Orquestina del Fabirol

fabirol

La Orquestina del Fabirol is een Spaanse muziekgroep die in 1986 in Zaragoza werd opgericht.

In hun liedjes combineren zij zowel het Spaans als het Aragonees en zij hebben tot op heden 7 albums op de markt gebracht. Zij wonnen in 1991 tevens de prijs van “beste volksmuziekgroep uit Spanje” en het “Nationaal Concours van de Jonge Uitvoerder”.

In november 2006 vierden zij de twintigste verjaardag van de groep en kwam het boek “De fabiroles y otras gaitas” samen met een CD uit.

Leden:

  • Alfonso Casasnovas
  • Elena Requejo
  • Roberto Serrano
  • Sandra Almárcegui
  • Víctor Cano

Discografie

  • Suda, suda, fabirol! (1989)
  • Zorras, pollos y villanos (1992)
  • Me’n baxé ta tierra plana (1994)
  • Albada al Nacimiento (1996)
  • Danzas de Sobrarbe (2000)
  • Acumuer (2002)
  • Ninonaninón (2005)
  • 20 años de fabirol (en het boek De fabiroles y otras gaitas (2006)
  • Pedro Saputo (2013)

De groep heeft een eigenwebsite en die kan je vinden op La Orquestina del Fabirol

Een voorbeeld van hun werk kan je hierna vinden:

Cambera’l Cierzu

cambera

Cambera’l Cierzu is een muziekgroep uit Cantabria en op hun repertoire staat volks- en Keltische muziek. De groep werd opgericht op het einde van de jaren 90.

De groepsnaam komt uit het Cantabrisch en hij betekend “Weg van het Noorden”.

De groep heeft al opgetreden op tal van festivals en zij wonnenin 2001 het”concurso de Navelgas”.

Samenstelling
  • Raquel Monasterio: fluit
  • Roberto Heredia: zang
  • Jorge Ibáñez: gitaar
  • José Luis Rodríguez: percussie en zang
  • Gonzalo del Vallejo: viool
  • Marcos Bárcena: doedelzak

Discografie

  • Cambera´l Cierzu
  • ¿A dónde se fue Basilio?

De groep heeft een stek op Myspace

Een voorbeeld van de muziek van Cambera’l Cierzu kan je hierna vinden:

 

Biella Nuei

biella-nuei

Biella Nuei is een groep en op hun repertoire staat muziek uit de autonome regio Aragón. Hun teksten zijn in het Spaans en het Aragonees.

In de jaren 80 was er een groep jongeren met een interesse in de muziek van Aragón. Tijdens de eerste jaren van hun bestaan hebben zij zich verdiept in de wortels van deze traditionele muziek en zij bouwden zelf de benodigde traditionele instrumenten zoals de gaitas de boto (doedelzak), chicotenes (een soort harp) en de dulzainas (een soort blaasinstrument).

Hun eerste album “Las aves y Las Flores” (in het Aragonees: As aus e as flors) kwam uit in 1994.

Op hun tweede album “Solombra” uit 1998 gebruikte men meer slaginstrumenten en de doedelzak.

Verscheidene van de groepsleden zijn docent aan de Muziek en Dansschool van Zaragoza en zij werken samen met de Vereniging van Doedelzakspelers van Aragón.

Discografie

  • Las Aves y las Flores (1994)
  • Solombra (1998)
  • Sol d’ibierno (2006)
  • Al Natural (2007). Recopilatorio
  • Biella Nuei & Azawan Romper el muro
  • Biella Nuei & La Fraternité (2011)
  • Biella Nuei y los Bufacalibos Oyendo crecer la Hierba (2011)
  • Biella Nuei y La Santa Pereza (2013)

Samenwerkingen

  • Xacobeo 93 (1993)
  • A Ixena (Ligallo de Fablans, 1995)
  • Naciones Celtas II (1998)
  • Folc (Feria de Manresa, 2000)
  • El latido de la memoria (Amnesty International, 2000)

Verzameling van het mondelinge patrimonium

  • Monegros, música tradicional de Aragón (1990)
  • Camilo, dulzainero de Las Parras de Castellote (1992)
  • Dulzaineros de Alcañiz (1994)
  • Archivo de Tradición Oral I, Las Cinco Villas (1994)
  • Archivo Sonoro de la Jota Aragonesa (1998)
  • Archivo de Tradición Oral II, El Moncayo (2000)
  • Monegros (2000)
  • Alan Lomax en Aragón (2000)
  • La memoria de los hombres-libro. Guía de la Cultura Popular del Río Martín (2002)

De groep heeft een eigen website en die kan je vinden op Biella Nuei

Hun muziek kan je hierna vinden:

Felpeyu

felpeyu

Felpeyu is een groep uit Asturië en zij spelen volksmuziek.

De groep werd opgericht in 1991 in Salamanca en de stichtende leden waren  Medio en Ruma Barbero en de broers uit Galiciê Cástor en Félix Castro, zij studeerden hier Schone Kunsten.

Hun eerste album kreeg de naam van de groep “Felpeyu” en het kwam op de markt in 1994. In 1993 leverden zij een bijdrage aan het compilatiealbum V Festival de Música Folk Galega (Edicións Discográficas Galegas).

In het begin werd hun muziek beïnvloed door invloeden uit Asturië en Galicië. Na het vertrek van de broers Castro bracht Felpeyu enkel nog muziek uit Asturië.

In 1997 kwam hun tweede album “Tierra” op de markt en kwam een van hun liedjes uit het eerste album op een verzamelalbum van Naciones Celtas.

In 2000 kwam dan een livealbum op de markt “Live Overseas” dat opgenomen werd in Ourense en in 2002 was er dan hun volgende albun “Yá!” dat uitgebracht op hun eigen label Tierra Discos.

Op 24 juni 2006 kreeg de groep een tragedie te verwerken, tijdens een rit van Asturië naar Catalonië kreeg de groep een zwaar verkeersongeluk.

In het ongeval stierven twee leden van de groep, Ígor Medio en Carlos Redondo terwijl de rest van de groep verwondingen van verschillende aard opliep.

Er volgde nu een lange periode van inactiviteit maar in de zomer van 2007 stonden zij terug op de het podium met enkele nieuwe leden, Dudu Puente op bas en zang en Moisés Suárez op gitaar.

In april 2008 kwam het album “Canteros” op de markt op hun eigen Tierra Discos label.

Er kwam ook een nieuw lid in de groep ter vervanging van de bassist Dudu Piente, Luis Senén Fernández.

Groepsleden:

  • Ruma Barbero
  • Xuan Nel Expósito
  • Lisardo Prieto
  • Luis Senén Fernández
  • Elías García
  • Borja Baragaño
  • Moisés Suárez

De groep heeft haar eigen website, Felpeyu en de site is beschikbaar in het Asturiaans, het Spaans en het Engels.

Een voorbeeldje van hun muziek kan je hierna vinden:

Corquiéu

corquiéu

Corquiéu is een folkgroep met Asturiaanse en Keltische invloeden in haar muziek. De groep werd opgericht in Ribadesella in 1998.

In de zomer van 1999 kregen zij meer bekendheid en hun repertoire bestond toen uit traditionele muziek aangevuld met drie eigen liedjes: la Muñeira de Llordón, la Danza de Tebrandi en Tararí que te vi.

Een beetje later kwam dan hun eerste optreden op het feest van San Miguel in El Cobaya. Ondertussen dachten zij aan hun eerste demo album waarop eigen liedjes moesten staan.

In 2000 was het dan zover, een garage diende als opnamestudio voor hun demo album. Twee van de liedjes die hier op stonden kwamen van een verzamelalbum dat de naam had van Xeneración Folk. Het was de eerste ervaring van de groep met het opnemen van een album.

In december 2001 bracht Corquiéu zijn eerste album, La Barquera, op de markt. Op het album stonden naast traditionele liedjes ook eigen werk. Er stonden 11 liedjes op waarvan er 5 gezongen waren. Dit album kan men ook nog experimenteel noemen omdat er een aantal stijlen door elkaar gebruikt waren.

Nadat hun eerste album op de markt was kreeg de groep snel meer bekendheid waardoor het aantal optredens snel steeg, een aantal van deze optredens was buiten Asturias. ook werkte de groep mee aan een aantal verzamel albums zoals Celtica volume 18, L’asturianu vive, la llucha sigue, Tonder Festival 2003 en 10 años d’independencia.

In 2005 kwam hun tweede album, Salia op de markt. Dit album volgde de lijn van hun eerste album.

Tijdens de laatste jaren trad de groep vooral op, in Spanje, Frankrijk, Italië, België, Nederland, Luxemburg, Schotland, Denemarken, Hongarije en Tsjechië.

Samenstelling van de groep

Jorge Ibáñez: bouzouki
Blanca Sáenz de Miera: viool
Daniel Álvarez: dwarsfluit, low whistle
Gema García: zang
Roberto Suárez: doedelzak, low whistle, zang
Pablo Valdés: gitaar, zang

Discografie

* La Barquera (L’Aguañaz, 2001)
* Salia (Tierra Discos, 2005)

Rosa Zaragoza

rosa

Rosa Zaragoza is een Catalaanse zangeres en musicologe. Zij is gespecialiseerd in Sefardische en traditionele muziek uit het oude Spanje, zowel van Sefardische, Andalusische en christelijke oorsprong.

Haar muziek carrière begon in 1984 met een eerste album waarop, na drie eeuwen verwaarlozing, de unieke Joods-Catalaanse muziek op verscheen.

Dit album bracht haar onder de internationale aandacht en er kwam een internationale tournee door Israël, de Verenigde Staten en Europa. Na deze tournee werkte zij verder aan de muziek van de drie oude Spaanse culturen, de joodse, de Moorse en de christelijke.

Zij benadrukte steeds het belang voor de recuperatie van deze oude mediterrane muziek en cultuur.

Zij trad op op festivals met mediterrane muziek, met wereld muziek en met sacrale muziek in Europa, het nabije oosten, Noord-Afrika enz….

Discografie

  • Canciones sefardís (1984 )
  • Canciones de bodas de los judíos catalanes (1986 )
  • Canciones de cuna del Mediterráneo (1987 )
  • Les nenes bones van al cel, les dolentes a tot arreu (1989 )
  • Galaneta mà. Canciones de falda (1990)
  • Canciones de judíos, cristianos y musulmanes (1992 )
  • El espíritu de Al-Andalus (1994)
  • Delicias zíngaras (1997)
  • Mujeres del 36 (1998)
  • Erótica Mística (2000)
  • Matria. Canciones de Sefarad, Al’Andalus y Cataluña (2003)
  • Nacer, Renacer (2005)
  • Per al meu amic… Serrat (2006)
  • Terra de jueus (2007)
  • La danza del alma (2008)

Zij heeft een eigen website en die kan je vinden op Rosa Zaragoza.

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Xosé Manuel Budiño

xose

Xosé Manuel Budiño is een doedelzakspeler uit Galicië en hij is geboren in Moaña waar hij in het begin van de jaren 80 les volgde aan de school voor doedelzakspelers “Semente Nova” in zijn geboorteplaats Moaña.

Hij maakte deel uit van de groep “Xarabal” en in 1991 richtte hij de groep “Fol de Niu” op. Later werkte hij mee met Altan (Ierland), Capercaillie (Nacela), Oskorri (Baskenland), … en met artiesten zoals Kepa Junkera en Uxía Senlle.

In 1996 presenteerde hij zijn eerste soloalbum, Paralaia. Op dit album werkte hij samen met Leandro Deltell (drum, percussie), Ene Hernández (bas), Pedro Pascual (bouzouki, mandoline), Xavier Díaz (accordeon) en Pablo Alonso (basklarinet).

Discografie

  • Paralaia (1997)
  • Arredor (2000)
  • Zume de Terra (2004)
  • Home (2007) (met de medewerking van Xoel López, Kepa Junkera, Mercedes Peón, Jorge Pardo en Jacky Molard)
  • Volta (2010)

Hij heeft een website en die kan je vinden op Xosé Manuel Budiño

Maria del Mar Bonet

maria

Maria del Mar Bonet i Verdaguer is geboren op Palma de Mallorca op 27 april 1947 en zij is een zangeres waarvan het repertoire grotendeels in het Catalaans is. Zij is tevens de zuster van de zanger Joan Ramon Bonet.

Zij studeerde keramiek op de school voor kunsten en ambachten maar uiteindelijk koos zij voor een carrière in de muziek. Zij kwam in Barcelona aan in 1967 waar zij ging zingen bij Els Setze Jutges en zij maakte deel uit van de beweging voor la Nova Cançó.

Vanaf toen nam zij folk albums op in het Catalaans. Bovendien gaf zij een aantal concerten in gans Europa maar ook in de Verenigde Staten, Japan en Latijns-Amerika. Zij hield zich ook bezig met het onderzoek naar verschillende nieuwe muziekvormen.

Tussen haar eerste werken vinden wij opnames van “Què volen aquesta gent?”, haar meest gecontesteerde lied en haar versie van “L’àguila negra”. Het origineel werd vertolkt door de Franse zangeres Barbara.

In 1974 vertolkte zij een aantal gedichten van Bartomeu Rosselló-Pòrcel en zij maakte er een album van. Hiervoor kreeg zij de medewerking van de muzikant Hilario Camacho en van Joan Miró voor het maken van de hoes.

In 1993 maakte zij een album met werk van Mikis Theodorakis, de teksten werden hiervoor vertaald naar het Catalaans.

In 2007 kreeg zij de “La Medalla de Honor” van het Catalaans parlement voor haar ganse werk.

Tijdens haar ganse loopbaan werkte zij samen met tal van andere artiesten zoals Lluís Llach, Ovidi Montllor, Milton Nascimento, Nacho Duato, Manolo García, Martirio, Georges Moustaki, Amancio Prada, Dulce Pontes, Maria Farantouri, Milva, Quilapayún en Haris Alexiou.

Discografie

  • Maria del Mar Bonet (1969)
  • Maria del Mar Bonet (1971)
  • Maria del Mar Bonet (1974)
  • A l’Olympia (1975) (Live uit de Olympia in Paríjs)
  • Cançons de festa (1976)
  • Alenar (1977)
  • Saba de terrer (1979)
  • Quico-Maria del Mar (met Francesc Pi de la Serra) (1979)
  • Sempre (1981)
  • L’àguila negra (1981)
  • Jardí tancat (1981)
  • Breviari d’amor (1982)
  • Cançons de la nostra mediterrània (Al Tall) (1982)
  • Anells d’aigua (1985)
  • Gavines i dragons (1987)
  • Ben a prop (1989)
  • Bon viatge faci la cadernera (1990)
  • Coreografies (1990)
  • El·las (1993)
  • Salmaia (1995)
  • Primeres cançons (1997)
  • El cor del temps (1997)
  • Cavall de foc (1999)
  • Raixa (2001)
  • Cants d’Abelone (met Rafael Subirachs) (2001)
  • Collita pròpia (2003)
  • Amic, amat (2004)
  • Terra Secreta (2007)
  • Bellver (2010)
  • Blaus de l’ànima. Més de 20 anys ben a prop (met Manel Camp) (2011)
  • Fira encesa. Canta Bartomeu Rosselló-Pòrcel (2013)

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Cristina Pato

cristina

Cristina Pato is een doedelzakspeelster en pianiste uit Galicië en zij is geboren in 1980. Ze bracht haar eerste album, Tolemia, uit toen zij 18 jaar was. Met dit album was zij de eerste vrouwelijke doedelzakspeelster in Galicië die een eigen album uitbracht.

Later kwamen er nog twee solo albums uit, Xilento (2001) en The Galician Connection (2010). Zij werkte mee met tal van internationale artiesten zoals: The Chieftains, Chicago Symphony Orchestra, Hevia, Yo-Yo Ma, Silk Road Ensemble, Osvaldo Golijov en la Orquesta Sinfonica van Tenerife.

Naast haar eigen albums is zij als gaste te horen op meer dan twintig andere albums.

Zij heeft over de ganse wereld meer dan 400 concerten gegeven en die waren in Spanje, India, Portugal, Groot-Brittannië (Celtic Connections, Glasgow), Frankrijk, Italië (Etnofestival, San Marino), Duitsland (Ibero-Amerikanisches Institut, Berlíjn), Mexico (Palacio de Bellas Artes) en de Verenigde Staten (Carnegie Hall, Lincoln Center en het Metropolitan Museum). Veel van deze concerten werden uitgezonden op televisiestations zoals BBC, TVG, PBS en TVE.

Zij werkte mee aan het album, Songs of Joy and Peace uit 2008 van de cellist Yo Yo Ma. Als lid van het Silk Road Ensemble van Yo-Yo Ma heeft Cristina gespeeld in Carnegie Hall, in het Harman Center en in het Lincoln Center (PBS Live From Lincoln Center Series).

Discografie

Studio albums:

* 1999: Tolemia
* 2001: Xilento
* 2010: The Galician Connection
* 2013: Galicia no Fol
* 2014: Latina

Gast muzikante:

* Songs of Joy and Peace, van Yo-Yo Ma (2009)
* Off the Map, met het Silk Road Ensemble (2009)

Cristina heeft een eigen website en die kan je vinden op Cristina Pato

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Llan de Cubel

llan de cubel

Llan de Cubel is een folk groep uit Asturië en zij baseren hun muziek op de traditionele muziek uit deze streek.

Llan de Cubel is in 1984 opgericht door een groep muzikanten uit Oviedo en Cudillero. De naam van de groep hebben zij gekozen ter ere van een plaatselijke berg. In november van dat jaar hadden zij hun eerste optreden op het II Certame d’Arpa Céltica in Uviéu.

Leden

  • Simon Bradley – Viool.
  • Elías García – Bouzouki en bas.
  • Marcos Llope – Fluit en solozang.
  • Xel Pereda – Akoestische gitaar en zang.
  • Fonsu Mielgo – Percussie, toetsen en zang.
  • Xuan Rodríguez – Asturische doedelzak en zang.

Discografíe

  • Deva (1987)
  • Na Llende (1990)
  • L’otru llau de la mar (1992)
  • IV (1995)
  • Un tiempu meyor (1999)

De groep heeft een website en die kan je vinden op: Llan de Cubel
De site is in het Spaans en het Engels.

Een voorbeeld van hun muziek staat hierna

Milladoiro

milladoiro

Milladoiro is een volksmuziek groep uit Galicië. De groep begon zijn loopbaan op het einde van de jaren zeventig  van de vorige eeuw.

Het was de samensmelting van de traditionele groep Faíscas do Xiabre met de muzikanten Antón Seoane en Rodrigo Romaní. Zij hebben gedurende jaren een lang en onvermoeibaar werk verricht voor het herstel en het herbronnen van de volksmuziek uit Galicië.

Zij maken gebruik van traditionele instrumenten zoals de Galicische doedelzak, de tamboerijn of de draailier samen met meer universele instrumenten zoals de klarinet, de dwarsfluit, de viool of de bouzouki.

Hun eerste optreden was op 15 mei 1979 in het College van de Salesianen in La Coruña (Galicia). Hun veelzijdigheid die niet alleen tot uiting komt in hun werk als een groep maar ook door andere producties en samenwerkingen met andere artiesten leverde hen in 1986 de Premio Goya op.

Milladoiro is een van de belangrijkste ambassadeurs van de Galicische cultuur in de wereld.

Discografíe

* 1979 – A Galicia de Maeloc
* 1980 – O Berro Seco
* 1982 – Milladoiro 3
* 1984 – Solfafría
* 1986 – Galicia no país das Maravillas
* 1987 – Divinas Palabras
* 1989 – Castellum Honesti
* 1991 – Galicia no Tempo
* 1993 – A Vía Lactea
* 1993 – A Xeometria da Alma
* 1994 – Iacobus Magnus
* 1995 – Gallaecia Fulgit
* 1995 – As Fadas de Estrano Nome (live)
* 1999 – No confín dos verdes castros
* 1999 – Auga de Maio
* 2002 – O niño do Sol
* 2002 – Adobrica suite
* 2005 – 25
* 2006 – Unha estrela por guía
* 2008 – A Quinta das Lágrimas

Samenstelling

De originele groepsleden waren:

* Rodrigo Romaní: Keltische harp, gitaar, bouzouki, ocarina en zang
* Xosé V. Ferreirós: doedelzak, hobo, Uillean Pipes, fluiten, mandoline en bouzouki
* Nando Casal: doedelzak, klarinet, fluiten, kromhoorn
* Xosé A. F. Méndez: dwarsfluit, blokfluit
* Moncho García: bodhram, trommel (kleine), percussie
* Laura Quintillán: viool
* Antón Seoane: gitaar, accordeon, toetsen

De samenstelling van de groep zou vrij stabiel blijven met uitzondering van de vioolspeler die achtereenvolgens Michel Canada (1980-1991), Antón Seijo (1991-1998) en Harry.c vanaf 1998 tot op heden kreeg.

In 2000, verliet Rodrigo Romaní de groep om zich aan een solo carrière te wijden en hij werd vervangen door twee nieuwe muzikanten: Manu Conde (gitaar, bouzouki) en Roi Casal (2000-2009) (zoon van Nando Casal, Keltische harp.)

De groep heeft een eigen website en die kan je vinden op Milladoiro

Een voorbeeld van hun muziek kan je hierna vinden:

Oskorri

oskorri

Oskorri is een Baskische folkgroep en zij is opgericht in het begin van de jaren 70.

Hun eerste album is uitgekomen in 1975 was een eerbetoon aan de gedichten van Gabriel Aresti. De naam van de groep betekend in het Baskisch “”Rode Avondschemering”.

Jaar na jaar is het opmerkelijk hoeveel werk zij voortbrengen en hoe groot hun vermogen is om te experimenteren.

Zij begonnen hun loopbaan in de jazz maar zij speelden deze muziek met traditionele Baskische instrumenten.  Momenteel  is hun muziek meer geëvolueerd naar een stijl binnen de Europese volksmuziek. Oskorri is ook een van de oudste folkgroepen binnen Spanje.

Biografíe

De groep begint zijn loopbaan tijdens de periode van de Spaanse overgang naar de democratie, in een periode dat de Spaanse folk gedomineerd wordt door de groep Ez dok amairu.

Zowel door hun taalkeuze (Baskisch) als door hun keuze van hun eerste teksten (gedichten van Gabriel Aresti) kiezen zij voor het protest, iets wat de laatste tijd wel wat getemperd is.

Zij hebben in maart 1971 hun eerste concert in de aula van de universiteit van Deusto gegeven. Van die toenmalige groep is enkel Philip Natxo nog actief in de groep.

Zij brachten hun eerste album uit in 1975 en dat kreeg de naam “Gabriel Arestiren Oroimenez” (“In Herinnering aan Gabriel Aresti”).

Hun volgende album “Mosen Bernat Etxepare” bevatte liedjes met teksten van deze auteur die het eerste boek in de Baskische taal op zijn naam heeft.

Met het uitkomen van hun volgende albums kregen zij stilletjes aan hun eigen typische geluid.

Tijdens hun lange loopbaan hebben zij ook enkele verzamel albums gemaakt zoals “Alemanian euskaraz”, “Hamabost urte… eta gero hau” en “25 kantu-urte”. Hier deden dikwijls andere beroemde artiesten vanuit gans Europa aan mee.

Een aantal van hun liedjes zijn in het Baskenland uitgegroeid tot klassiekers, zoals “Euskal Herrian Euskaraz”, Aita-semeak en “Gora ta gora beti”.

XXXV Verjaardag

In december 2006 vierden zij hun vijfendertigste verjaardag en daarvoor brachten zij oudere liedjes terug uit samen met een andere groep, de Banda de Bilbao. Zij namen in het Arriaga theater een album op en hun tournee doorheen Spanje begon hier. Deze tournee duurde tot eind 2008.

Tijdens deze tournee speelden zij samen met de volgende groepen: Andrés Isasi, Legazpia, Azpeitia, Zizur Mayor, Pasajes, Estella, Tafalla, Tolosa, Berriozar, Guernica y Luno, Zarauz, Salvatierra, Araia, La SEM Santa Cecília de l’Olleria en nog een aantal anderen.

Huidige leden:

* Natxo de Felipe
* Antón Latxa
* Bixente Martínez
* Xabier Zeberio
* Gorka Escauriaza
* Íñigo Egia
* Josu Zalbide

Vroegere leden

* Fran Lasúen
* Kepa Junkera
* Txarli de Pablo
* Jose Urrejola

Discografíe

* Gabriel Arestiren Oroimenez (1975)
* Mosen Bernat Etxepare (1977)
* Oskorri (1979)
* Plazarik plaza (1980)
* …eta Oskorri sortu zen (1981)
* Adio Kattalina (1982)
* Alemanian euskaraz (1984)
* Hau hermosurie (1984)
* In fraganti (1986)
* Hamabost urte… eta gero hau (1987)
* Datorrena datorrela (1989)
* Hi ere dantzari (1991)
* Badok hamairu (1992)
* Landalan (1992)
* 25 kantu-urte (1996)
* Ura (2000)
* Vizcayatik… Bizkaiara (2001)
* Desertore (2003)
* Banda Band (2007)
* Dantza kontra dantza (2011)

Albums met kindermuziek

* Katuen testamentue
* Marijane kanta zan
* Doktor Do Re Mi

Albums met traditionele muziek en met medewerking van het publiek

* The pub Ibiltaria (10 albums)
* Iparragirre

De groep heeft een eigen website en die kan je vinden op Oskorri

Een voorbeeld van hun muziek kan je hierna horen:

La Musgaña

La Musgaña

La Musgaña is een Spaanse groep die in 1986 werd opgericht door Enrique Almendros (beter bekend als Quique Almendros), José María Climent en Rafael Martín.

Hun muziek is voornamelijk gebaseerd op de instrumentale traditie uit Castilla, maar zij is verrijkt met Atlantische en Mediterrane invloeden.

In hun liedjes gebruiken zij tal van instrumenten zoals de doedelzak, de draailier, de rabel naast meer moderne instrumenten zoals de basgitaar, de akoestische gitaar, de klarinet, de saxofoon en nog andere instrumenten.

Biografíe

La Musgaña werd opgericht in 1986 toen Almendros, die tot op dat moment Keltische muziek maakte, Climent en Martín ontmoette en zij een groep wilden oprichten die zich zou richten op de traditionele muziek uit de Meseta (hoogvlakte).

Zes maanden later kwamen de fluitist Jaime Muñoz en de bassist Carlos Beceiro bij de groep.

Met hun eerste album, El Diablo Cojuelo wonnen zij de eerste prijs voor hedendaagse folk op het festival van Santiago de Compostela. Dankzij deze prijs kregen zij in 1989 de mogelijkheid om een tweede album op te nemen, El Paso de la Estantigua.

Hun derde studio album, Lubicán, kwam uit in 1993 onder het Xenophile-Green Linnet label en het was hun eerste album dat in Noord-Amerika op de markt kwam. Het was het begin van hun internationale faam. In datzelfde jaar verlieten twee van de stichtende leden de groep. José Maria Climent en Rafael Martin werden vervangen door Cuco Pérez en Luis Delgado.

Het vierde album, Las Seis Tentaciones, werd uitgebracht in 1995 op het label Green Linnet. De groep was tijdelijk terug gebracht tot vier leden: Almendros, Beceiro, Muñoz y Delgado. Er was wel een gast muzikant die meewerkte aan dit album, Kepa Junkera.

In 1997 namen zij hun eerste en nu toe enige live album en het kreeg de titel En Concierto. Zij namen dit album op in Madrid en Baracaldo omdat de groep tien jaar bestond. De deelnemers aan de concerten waren de groepsleden en de oude groepsleden die aangevuld werden met Amancio Prada, Kepa Junkera, Radio Tarifa, Manuel Luna, Johnny Cunningham en Javier Paxariño.

Na zes zonder nieuw album kwam in 2003 hun nieuwe album op de markt, Temas Profanos waarvan de critici zeiden dat het tot op heden het meest “voorbereide, nauwkeurig en opwindende album” was. Het kwam uit op Lubicán Records, een label dat eigendom was van de groep. Er werkten wederom andere artiesten aan mee zoals de zangeres Carmen París en de beroemde etnograaf en muzikant Joaquín Díaz.

In augustus 2004, tijdens de sound check voor een optreden in Barcelona kreeg Enrique Almendros een hersenbloeding die hem in het vervolg van de podia zou weghouden.

Na deze zware klap besliste de groep om verder te gaan met nieuwe muzikanten, Diego Galaz op viool en Jorge Arribas op accordeon vervoegden de groep.

De groep hervat op het einde van 2006 zijn internationale activiteiten met een tour doorheen de Verenigde Staten, Italië en Frankrijk.

Twee jaar later, in 2008, kwam dan hun volgende album met als titel “20” op de markt. Deze titel verwijst naar hun twintig jarig bestaan.

Discografíe

* El Diablo Cojuelo (1988)
* El Paso de la Estantigua (1989)
* Lubicán (1993)
* Las Seis Tentaciones (1995)
* En Concierto (1997)
* Temas Profanos (2003)
* 20 (2008)
* Venidas (2009)
* Entre Dos (2013)

De groep heeft een website en die kan je vinden op La Musgaña

Een voorbeeld van hun muziek kan je hierna vinden

Luar na Lubre

luar na lubre

Luar na Lubre is een groep afkomstig uit het noorden van Spanje (Galicië) en die Keltische muziek vertolkt.

De naam van de groep is afkomstig uit het Galego,  Luar is “schijnsel van de maan” en Lubre is het magisch bos waar de Keltische druïden hun betoveringen uitvoeren.

Vanaf hun beginperiode hebben de groepsleden de Keltische muziek verdedigd en uitgedragen over de ganse wereld. Een goede vriend van hen en een promotor van hun muziek is Mike Oldfield die verliefd werd op de term “O son do ar”, een van de liedjes van de groep. Hij hield tevens van de prachtige interpretatie door Rosa Cedrón.

In 1999 deed hij hen het voorstel om hen tijdens hun wereldwijde tournee te helpen en op deze manier verwierven zij snel internationale faam.

De instrumenten die zij bespelen zijn de Gallische doedelzak, uilleann fluit, diatonische accordeon, viool, fluiten en whistles, cello, akoestische gitaar, bouzouki, tamboerijn, bodhrán en percussie en de stem van de Portugese zangeres Sara Louraço Vidal die de vorige zangeres Rosa Cedrón verving.

Luar na Lubre vertolkt de Keltische muziek met zijn traditionele thema’s van zowel Galicië als van Ierland, Schotland en Bretagne.

Daarnaast staat de groep ook in de hedendaagse tijd, het lied “Memoria da noite” werd gemaakt en opgenomen naar aanleiding van de ramp met het schip de Prestige die de kusten van Galicië overspoelde met olie in 2003.

Op 22 en 23 januari 2009 maakte de groep ter gelegenheid van hun 25ste verjaardag hun eerste live album (Ao vivo). De opname ging door in het Teatro Colón in A Coruña en er speelden andere artiesten mee op zoals Luz Casal, Pedro Guerra, Diana Navarro en anderen.

Samenstelling van de groep:

* Sara Louraço Vidal (zang)
* Xan Cerqueiro (fluit)
* Xulio Varela (bouzouki, hoorn en tamboerijn)
* Patxi Bermúdez (bodhran, tamboer en djimbek)
* Bieito Romero (doedelzak, diatonisch accordeon en draailier)
* Eduardo Coma (viool)
* Pedro Valero (gitaar)
* Xavier Ferreiro (percussie en effecten)

Discografíe

* O Son do Ar (1988)
* Beira Atlántica (1990)
* Ara Solis (1993)
* Plenilunio (1997)
* Cabo do Mundo (1999)
* XV Aniversario (2001)
* Espiral (2002)
* Hai un Paraiso (2004)
* Saudade (2005): met teksten van García Lorca en het is het eerste album met Sara Vidal
* Camiños da fin da terra (2007)
* Ao Vivo! (2009)
* Solsticio (2010)
* Mar Maior (2012)
* Sons da lubre nas noites de luar (2012)
* Torre de Breoghan (2014)

De groep heeft een website en die kan je vinden op Luar na Lubre

Een voorbeeld van hun muziek kan je hierna vinden:

Hevia

hevia

José Ángel Hevia Velasco, beter bekend onder zijn artiesten naam Hevia is geboren in 1967 in Villaviciosa, Asturië. Hij is een gaitero, een Asturiaanse doedelzakspeler, en hij dankt zijn bekendheid aan zijn samenwerking met Alberto Arias en Miguel Dopico. Hij gebruikt de doedelzak in een samenspel met elk ander soort muziek.

Hij begon op de doedelzak te spelen op zijn 8 jaar en hij kreeg zijn liefde voor de doedelzak toen hij een doedelzakspeler op straat hoorde spelen.

In 1985 begon hij met zijn eerste groep in zijn geboortestad.  Hij begon achtereenvolgens 5 groepen: Banda de Gaitas “Villaviciosa” en dan kwamen “Mieres del Camin”, “Ribesella”, “Candas” en “Rei Aurelio”.

In 1991 won hij samen met zijn zuster Maria José de eerste prijs in een wedstrijd ingericht voor volksmuziek. Het resultaat was de opname van zijn eerste album “Hevia”.  Het was een zeer traditioneel album maar toch waren er voor die tijd een aantal belangrijke vernieuwingen in de volksmuziek merkbaar.

In hetzelfde jaar won hij samen met Santi Caleya, de eerste prijs in het “Investigación Etnomusicológica, Eduardo Martínez Torner” aan het conservatorium van van Oviedo, voor zijn werk “Método de Gaita Asturiana”.

In 1992 kwamen er nog verschillende eerste prijzen bij zoals  de eerste prijs voor solo doedelzakspelers in Oviedo en de eerste prijs voor solo doedelzakspelers in het Interkeltisch Festival van Lorient in Frankrijk.

Vanaf 1993 tot in 1996 rijgt hij de eerste prijzen aan elkaar, zowel voor zijn solowerk maar ook als duo samen met zijn zus als met de groepen waarvan hij deel uitmaakt.

Uiteindelijk komt dan in 1998 zijn eerste solo album “Tierra de nadie” en er werden direct miljoenen exemplaren van verkocht. Met dit album en vooral dankzij het meest bekende werk Busindre Reel kreeg hij vanuit gans Europa gouden en platina platen.

Dit album werd gevolgd door “Al otro lado – Al otru llau” in 2000, met 500.000 verkochte exemplaren. In 2003 verscheen “Étnico ma non troppo”.

Vanaf 1998 verscheen hij dan zonder ophouden op allerhande festivals zoals festivals met zowel Keltische, pop, jazz en religieuze muziek.

In 2007 publiceerde hij zijn voorlopig laatste album, “Obsession”, dit album was meer ontspannen dan zijn vorige albums maar ook op dit album verliest hij zijn Keltische roots niet.

Naast het spelen van de muziek, maakt hij de meerderheid van zijn liedjes zelf. Hij heeft ook samen met anderen een fabriek waar men instrumenten maakt, deze fabriek staat in Guadarrama.

José Ángel Hevia heeft zich ook altijd ingespannen voor het behoud van de Asturiaanse taal. Recent heeft hij nog deelgenomen aan de campagne “Doi la cara”.

Zijn website staat op Hevia.

Discografíe

  • Hevia (1991)
  • Tierra de nadie (1998)
  • Al otro lado (2000)
  • Étnico ma non troppo (2003)
  • Tierra de Hevia (2005)
  • Obsession (2007)