Category Archives: Muziek – flamenco fusion

Decai

Decai is een groep en zij bestaat uit drie leden, Pablo Iglesias, Emi Núñez en Francis Chicó Domínguez. Alle drie zijn ze afkomstig uit La Barriada de la Paz in Cádiz.

Decai breek door met het album “Decai – Y eso es lo que hay”, waarop “Y yo te haría una casita” de grootste hit werd. Het bereikte nummer 14 in de top 100 waar het 25 weken bleef staan.

Decai werd een vaste waarde in de wereld van de muziek met hun tweede album “Aires nuevos”.

In 2008 kwam hun album “Baila morena” uit, het was een mix van reggaeton, flamencos en rumba.

Hun tot op heden laatste album “El tren pasa una vez” kwam uit op 13 april 2010. Dit album bevat 14 nieuwe albums en 2 bestaande nummers waaronder “El alma en pie”, een nummer dat bekend werd door David Bisbal.

Groepsleden

  • Pablo Iglesias
  • Emi Núñez
  • Fransi Chicó Domínguez

Discografie

  • Y eso es lo que hay (2005)
  • Aires nuevos (2007)
  • Baila morena (2008)
  • El tren solo pasa una vez (2010)

Elbicho

elbicho

Elbicho is een Spaanse groep uit de omgeving van Madrid. Hun muziekstijl is “flamenco fusión” en dat is een combinatie van rumbas, tango’s en bulerías met invloeden uit de jazz, rock, Afrikaanse ritmes en muziek uit de Maghreb.

Biografía

Zes van de acht leden van de groep leerden mekaar kennen in september 2001 op de Muziekschool van Madrid die onder leiding stond van Guillermo McGill. Nauwelijks enkele weken later hadden zij in kleine zaaltjes  hun eerste optredens.

In het begin werden zij vooral beïnvloed door de rock muziek uit de jaren zeventig (Pink Floyd, Led Zeppelin…) en door de flamenco (Camarón en Paco de Lucía). Hun muziek was een verder zetting van de Rock Andaluz. Volgens henzelf waren zij de groep Triana in een versie van de jaren negentig.

In 2003 brachten zij hun eerste album op de markt en dat kreeg de naam “elbicho”. Aan dit album werkten een aantal muzikanten mee uit de jazz, flamenco en pop wereld zoals Carles Benavent, Jorge Pardo en Tomasito.

In 2005 kwam hun tweede album “elbicho II” uit.

Hun derde album kwam in 2007 en het kreeg de naam “elbicho VII”, het kwam direct op de tweede plaats in de hitlijst.

Leden van de groep:

  • Miguel Campello (zang)
  • Víctor Iniesta (gitaar)
  • Carlos Tato (bas)
  • Toni Mangas (drums)
  • David Cobo Amores (percussie)
  • Juan Carlos Aracíl (fluit)
  • Pepe Andreu (trompet)
  • Mario Díaz Bermejo (toetsen)

Discografie

  • elbicho (2003)
  • elbicho II (2005)
  • elbicho VII (2007)
  • elbich8deimaginar (2009)
  • elbicho tojunto / maketas 2000 – 2010 (2010)

 

Chano Domínguez

chano

Chano Domínguez is een Spaanse jazz pianist en hij is geboren op 29 maart 1960 in Cádiz.

Zijn eerste contact met de muziek kwam er door zijn vader die een grote fan was van de flamenco. Op het einde van de jaren 70 vormde hij de groep Cai en op hun repertoire stond symfonische rock en fusion jazz.

Tijden de jaren 80 speelde hij eerst met de groep Hixcadix en later solo in kleine lokaaltjes en evolueerde hij langzamerhand in de richting van de jazz.

Chano is momenteel de musicus die een grote faam heeft door zijn combinatie van flamenco en jazz.

Zijn eerste opnames als flamenco jazz pianist werden opgenomen op het Madrileens label Nuba Records. Later nam hij talloze albums op met andere muzikanten en zangers in Spanje en tal van andere landen.

Hij was de enige Spaanse muzikant die meewerkte aan de film van Fernando Trueba, Calle 54 die gewijd was aan de jazz latino.

Discografie

Solowerk

  • Chano, 1992.
  • Hecho a mano (met Tomatito), 1995.
  • En directo, live opgenomen in het Café Central in Madrid, 1997.
  • BSO Siempre hay un camino a la derecha, 1997.
  • Imán (met Enrique Morente), 1999.
  • Sí, 2001.
  • Mira como viene, 2003.
  • Oye como viene, 2003.
  • 1993-2003, 2004.
  • Con alma (met George Mraz en Jeff Ballard), 2005.
  • Flamenco Jazz, 2005.
  • Acoplados (met Martirio), 2006.
  • New Flamenco Sound, 2006.
  • Acércate más, 2006
  • Quartier Latin (met Paquito D’Rivera), 2009
  • Piano Ibérico, 2010
  • Flamenco sketches, 2012

Samenwerking

  • Más allá de nuestras mentes diminutas, met Cai, 1978.
  • Noche abierta, met Cai, 1979.
  • Canción de Primavera, met Cai, 1980.
  • La Guinda, met La Guinda, 1985.
  • Hiscádix, met Hiscádix, 1987.
  • Memorias, met Tito Alcedo, 1988.
  • Daquí Pallá, met Decoy, 1991.
  • Veneno Para el Corazón, Ana Belén, 1991.
  • 10 de Paco,werk van Paco de lucia met Jorge Pardo en Tino di Geraldo, 1994.
  • Flamenco lo serás tú (Tino di Geraldo).
  • La noche (Presuntos Implicados), 1995
  • Coplas de madrugá (con Martirio), 1996.
  • Sol Mestizo (Markus Stockhausen).
  • Algo pa nosotros (La Barbería del Sur).
  • Otoño (Javier Paxariño en Hozan Yamamoto) 1998.
  • Los sueños y el tiempo (Guillermo McGill).
  • Tú no sospechas, met Marta Valdés, 2000.
  • Calle 54, uit de film van Fernando Trueba, 2001.
  • Pa’ mi genio, met Carmen París, 2002
  • Cuentos del mundo, (Constantino Romero en Marina Albero), 2005.

Hij heeft een eigen website en die kan je vinden op Chano Dominguez

Een voorbeeld van zijn muziek staat hierna:

África Gallego

africa

África Gallego is geboren in Málaga op 2 augustus 1972 en zij is een Spaanse zangeres en componiste.

Zij begon reeds vroeg aan de hand van haar vader met zingen. Haar eerste stappen in de wereld van de muziek was het bespelen van de kist (cajón), een typische flamenco instrument.

Toen zij zeventien jaar was werkte zij mee en speelde zij mee met verschillende muziekgroepen in Málaga. Het was enkele jaren later dat zij dan op de voorgrond kwam als zangeres in muziek groepjes.

Toen zij vijfentwintig jaar was verliet zij Spanje en zij vertrok naar Londen om er te studeren en zij werd daar lid van een gospelkoor.

Het was na deze ervaring die haar muzikale carrière een wending nam en zij een stijl ontwikkelde met jazz, flamenco en funk invloeden. Tevens zijn er invloeden merkbaar uit de reggae en de afrobeat.

Na haar verblijf in Groot-Brittannië kwam zij in 2000 terug naar Spanje en zij vestigde zich toen Madrid waar zij de groep Mojo Project oprichtte. Waar de groep in het begin een luchtige toon aansloeg ging zij de volgende jaren in een serieuzere richting uit. Deze verandering van stijl ging samen met een verandering van muzikanten en in 2003 werd de groep een van de revelaties van het jaar.

Na twee jaar met het geven van vele wekelijkse concerten in de zalen in Madrid kreeg de groep een platencontract bij een onafhankelijk label en brachten zij in 2004 hun eerste album uit Taste the Mojo, een album met funk, flamenco, jazz en house invloeden.

De groep met África aan het hoofd kreeg een aantal prijzen voor hun eerste album.

África bleef het gezicht van de groep gedurende de volgende drie jaren en dat was het einde van 2005 toen zij de beslissing nam om een solo carrière te beginnen.

Vanaf het einde van 2006 trad zij op in alle zalen in Spanje met haar nieuw album A mi aire, een album met een mengeling van flamenco, jazz en funk.

Discografíe

* Taste The Mojo – 2004
* A mi aire – 2008

De zangeres heeft een website: Africa Gallego

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Raimundo Amador

Raimundo Amador werd geboren in Sevilla in 1959. Hij is een zanger, gitarist en en componist van Spaanse flamenco muziek. Zijn muziek stijl is flamenco maar met een fusie van rock en vooral blues.

raimundo

Het was zijn vader die hem gitaar leerde spelen. Toen Raimundo 12 jaar was speelde hij reeds in de straten van Sevilla voor wat geld voor een broodje of voor de taxirit terug naar huis.

Op het podium van ‘Los Gitanillos”leerde hij Camarón de la Isla en Paco de Lucia kennen, waar hij jaren later een plaat me zou opnemen.

In het midden van de zeventiger jaren leerde hij Kiko Veneno kennen, maar het duurde tot 1977 wanneer Raimundo samen met zijn broer Rafael en Kiko de groep Veneno begonnen.

In hun korte bestaan heeft Veneno invloed gehad op de volgende generatie Andalusische muzikanten en ze een richting gewezen.

Na Veneno kwam Arrajatable. Maar in 1981 kwam Raimundo terug samen met zijn broer Rafael en zij gingen de richting uit van een fusie tussen flamenco en blues, dit werd de legendarische groep Pata Negra.

Niettegenstaande voldoende succes en samenwerking met andere artiesten begon het verval van de groep wat uiteindelijk in 1989 hun laatste plaat opleverde.

In 1995 begon Raimundo zijn solo carrière en zijn eerste CD “Gerundina” kwam uit, een samenwerking met Andrés Calamaro en B.B. King.

In 1997 kwam de tweede CD “En la Esquina de las Vegas”. en Raimundo stond in het centrum van de belangstelling met zijn electrische gitaar.

In 1998 kwam dan zijn derde CD, live opgenomen met de medewerking van Kiko Veneno, Charo Manzano en B.B. King.

Tijdens de Spaanse tournee van B.B. King in 2004 vergezelde Raimundo hem.

Discografie

  • Gerundina (1995)
  • En la esquina de las Vegas (1997)
  • Noche de flamenco y blues (1998)
  • Un okupa en tu corazón (2000)
  • Isla menor (2003)
  • Mundo Amador (2005)
  • Medio hombre medio guitarra (2010)