Category Archives: Muziek – flamenco

Mayte Martín

Mayte Martín is geboren op 19 april 1965 in Barcelona. Zij is een flamencozangeres en een componiste.

Toen zij 10 jaar was won zij haar eerste zangwedstrijd en daarna begon zij regelmatig op te treden in de flamenco verenigingen in Barcelona en omstreken. Zij werd een professionele zangeres toen zij 16 jaar was. Ondertussen leerde zij zichzelf een goede kennis van de flamenco en dat deed zij door te luisteren naar Juan Valderrama, Manolo Caracol, Camarón de la Isla, Lole Montoya en Pastora Pavón die ook bekend was als La Niña de los Peines.

In 1987 won zij de eerste prijs op het Concurso Nacional de La Unión en twee jaar later kreeg zij de Antonio Chacón Prijs op het Concurso Nacional de Arte Flamenco de Córdoba).

Op hetzelfde moment begon haar internationale carrière toen zij met Peter Gabriel ging optreden op de Womad Festivals. In 1994 nam zij haar eerste album, Muy Frágil, op met gitarist Chicuelo. In 2000 kwam haar tweede flamenco album ‘Querencia’ uit.

Alhoewel zij reeds voldoende bekendheid genoot besloot zij in 1966 een samenwerking aan te gaan met de flamencodanseres Belén Maya. Met haar ging zij op een internationale tournee.

In 1993 begon haar samenwerking met de jazz pianist Tete Montoliu, een professionele samenwerking die bleef duren tot aan zijn overlijden in 1997. Samen gaven zij een persoonlijke kijk op boleros in hun opname ‘Free Boleros’ uit 1996. Op hun tweede bolero opname ‘Tiempo de Amar’ uit 2002 werkte Omara Portuondo mee.

In 2007 werd zij door de klassieke pianistes Katia en Marielle Labeque gevraagd voor een project tussen Spaanse en klassieke muziek. Andere musici zoals Joan Albert Amargos en Lluis Vidal maakten de arrangementen voor twee piano’s. Op de opname stonden traditionele liederen maar ook composities van Manuel de Falla, Federico García Lorca, Enrique Granados, Joaquín Rodrigo, Paco de Lucía en van haar zelf.

In 2009 werd zij gevraagd door de dichter José Luis Ortiz Nuevo om de muziek bij de gedichten van Manuel Alcantara te componeren. Later kwam daar de CD “Al cantar a Manuel”, uit die samen met de gitaristen José Luis Montón en Juan Ramón Caro, de percussionist Chico Fargas naast anderen werd opgenomen.

In 2012, nadat zij alle banden met de muziekindustrie had doorgesneden maakte zij een nieuw album door middel van crowdfunding. Zij maakte een opname van haar live optreden in de Barcelona Venue Luz de Gas. Deze opname kreeg de naam “Cosas de dos” mee.

In 2013 maakte zij samen met Jose Luis Montón, Juan Ramón Caro en Chico Fargas en nieuw project voor het Barcelona flamenco festival en dat kreeg de naam “Por los muertos del cante” mee.

Discografie

  • Muy frágil (1994)
  • Free boleros (1996) met Tete Montoliu
  • Querencia (2000)
  • Tiempo de amar (2002)
  • De fuego y de agua (2008)
  • Al cantar a Manuel (2009)
  • Cosas de dos (2012)
  • Tempo Rubato (2017)

Zij heeft een eigen website op Mayte Martín

Carles Benavent

Carles Benavent is geboren in Barcelona op 1 maart 1954 en hij is een flamenco en jazz muzikant.

Carles Benavent geniet de meeste bekendheid als basspeler maar hij is ook bedreven op de mandoline en de mandola. Hij heeft reeds samengespeeld met Paco de Lucía, Chick Corea, Miles Davis en Jorge Pardo. Benavent is ook bekend als vertegenwoordiger van wat men mu de Nieuwe flamenco noemt en dan denken we vooral aan zijn samenwerking met Paco de Lucía.

Op 13-jarige leeftijd vormde hij de groep ‘Crac’ en zij speelden een mengeling van blues, jazz en rock. De andere leden van de groep waren Salvador Font (drum) en Emili Baleriola (gitaar). In 1971 gaan de leden van ‘Crac’ op in een andere groep Máquina! en dat is een mijlpaal in de Spaanse muziekgeschiedenis.

In 1975 richt hij samen met Joan Albert Amargós (toetsen), Salvador Font (drum), Luigi Cabanach (gitaar) en Lucky Guri (toetsen) de groep ‘Música Urbana’ op. Na enkele wijzigingen in de groep namen zij het album “Iberia” op en daar kwam het meesterschap van de basspeler duidelijk naar voor.

In 1980 maakte hij deel uit van de groep rond Paco de Lucía en daarmee maakte hij een tournee door Europa, Amerika en Japan, andere leden van de groep waren onder andere Jorge Pardo, Rubem Dantas en Ramón de Algeciras.

In 1982 kwam hij in contact met Chick Corea en met hem nam hij twee albums op en maakte hij twee tournees over de ganse wereld. Verder in de jaren 80 maakte hij deel uit van de groep “Puente Aéreo”, en de andere muzikanten waren Tito Duarte, Jorge Pardo, Joan Albert Amargós, Kitflus, Max Sunyer, Jordi Bonell, Pedro Ruy-Blas, Rubem Dantas, Salvador Font en andere.

In 1983 neemt hij zijn eerste soloalbum op, staat hij met zijn groep op het podium van het IV Festival de Jazz in Madrid en speelt hij samen met Jorge Pardo waarmee hij twee albums maakt.

In 1987 en 1988 toert hij over de ganse wereld met het sextet van Paco de Lucía en werkt hij samen met de Franse violist Didier Lockwood.

In 1991 speelt hij op een huldeconcert voor Gil Evans samen met Miles Davis en Quincy Jones op het Jazz Festival van Montreux en van dit concert komt het livealbum “Live in Montreux”.

Na zijn zwaar verkeersongeval in 1995 begint hij in 1996 aan een tournee door Europa met Paco de Lucía en in juli speelt hij op verschillende festivals.

In 2004 werkt hij terug samen met Chick Corea en hij doet dat samen met Jorge Pardo, Rubem Dantas en Tommy Brechtlein. Zij toeren door Europa en de Verenigde Staten en dat gebeurt onder de naam Chick Corea & Touchstone.

In 2005 maakt hij met Chick Corea, Steve Gadd, Vinnie Colaiuta, Hubert Laws, Airto Moreira, Hossam Ramzy en Tim Garland het album The Ultimate Adventure.

Discografie

* Carles Benavent (Nuevos Medios 1983)
* Mantequilla. Carles Benavent – Salvador Font (1983)
* Dos de copas.Carles Benavent – Joan Albert Amargós (Nuevos Medios 1985)
* Peaches whith Salt .(Frog Records Germany 1985)
* Colors. Carles Benavent – Joan Albert Amargós (Nuevos Medios 1991)
* Agüita que corre (Nuevos Medios 1995)
* Fénix (Nuevos Medios 1997)
* Aigua (Nuevos Medios 2001)

met Màquina!

* Màquina! – En directo (1972)

met Música Urbana

* Música Urbana (1977)
* II (1978)
* Iberia (1978)

met Paco de Lucía

* Solo quiero caminar (1981)
* Live… One Summer Night (1984)
* Zyryab (1990)
* Live in America (1993)
* Luzía (1998)

met Jorge Pardo

* Blau. (1982)
* El canto de los guerreros ()
* Las cigarras son quizás sordas .(1991)
* Veloz hacia su sino. (1993)
* 2332
* Mira

met Chick Corea

* Touchstone. (1982)
* Again and again. (1983)
* Rhumba & Flamenco (2005)
* The Ultimate Adventure (2006)

met Miles Davis

* Live in Montreaux (1993)

met Gil Goldstein

* Zebra Coast.(1991)

met Jazzpaña

* Jazzpaña (1993)

met Camarón de la Isla

* Calle Real (1983)
* Soy gitano (1989)
* Viviré (1990)
* Potro de rabia y miel (1992)

met Max Sunyer

* Babel (1979)
* Jocs privats (1980)
* Trio (1983)
* Sal marina (1989)
* Nómades (1992)
* Black Coral (1995)

met Joan Manuel Serrat

* Utopía
* Nadie es perfecto
* Cansiones
* Versos en la boca

met Tino di Geraldo

* Burlerías
* Flamenco lo serás tú
* Tino

Hij heeft een eigen website en die kan je vinden op Carles Benavent

Diego el Cigala

diego

Diego Ramón Jiménez Salazar, beter bekend als Diego «el Cigala» is een Spaanse flamenco zanger en hij is geboren in Madrid op 27 december 1968. Hij wordt beschouwd als een van de meest geprezen erfgenamen van Camarón de la Isla, wiens stem een sterke gelijkenis heeft met de stem van Diego.

Hij is opgegroeid in de volkswijk Pescadría van Almería en hij is een neef van de flamenco zanger Rafael Farina.  Toen hij twaalf jaar was won hij een televisie wedstrijd en hij won ook de eerste prijs als beste jongere in de flamenco.

In 1998 bracht hij zijn eerste solo album Undebel uit, hij werd hier op de gitaar begeleid door David Amaya, Tomatito en Paquete.

In 2000 kwam zijn tweede album Entre vareta y canasta uit en hier kreeg hij hulp van El Gran Wyoming, Santiago Segura, Pablo Carbonell, Javier Krahe. Op de gitaar werd hij begeleid door Niño Josele en Vicente Amigo.

In 2001 kwam zijn derde album Corren tiempos de alegría uit en ook hier kreeg hij hulp van andere artiesten zoals Niño Josele, Bebo Valdés en Jerry González. Dit album werd genomineerd als Beste Flamenco Album op de Grammy Latinos.

Zijn vierde album was een live album dit werd opgenomen in het Teatro Real van Madrid. Hij werd hier enkel begeleid door Niño Josele op de gitaar.

In 2003 komt het volgende album Lágrimas negras uit, een album van Diego met Bebo Valdés op piano. Dit album werd internationaal uitgebracht. Diego krijgt hiervoor een Grammy, drie Premios de la Música, een Premio Ondas, drie Platina Albums in Spanje en een in Argentina, Mexico en Venezuela. Bebo en Diego traden op in de grootste theaters in Parijs, New York, Londen, Havana, Buenos Aires, Tokio, Mexico, Madrid, Barcelona… Op het einde van waren er 700.000 exemplaren wereldwijd verkocht.

In juni 2008 kwam zijn volgende album Dos lágrimas uit en dat kwam uit met het dagblad El País. In september kwam het album dan in de winkels. Het was een nieuwe invalshoek op de muziek uit de Caraïben en hij werd hier vergezeld door Heredia, Rubalcaba, Jumitus en Tata Güines.

In 2010 leende hij zijn stem aan een personage uit Toy Story 3, Buzz Lightyear.

Discografie

Álbums

  • Undebel (1998)
  • Entre vareta y canasta (2000)
  • Corren tiempos de alegría (2001)
  • Directo en el Teatro Real (live album samen met Niño Josele) (2002)
  • Lágrimas negras (met Bebo Valdés) (2003)
  • Picasso en mis ojos (2005)
  • Dos lágrimas (2008)
  • Cigala y Tango (2010)
  • Romance de la luna Tucumana (2013)

Live albums

  • Directo en el Teatro Real (met Niño Josele) (2002)
  • Blanco y negro en vivo (2004)

Samenwerkingen

  • Como Quien Pierde Una Estrella (met Alejandro Fernández en México-Madrid: en directo y sin escalas) (2006)
  • Travesura (met Inti-Illimani) (2010)
  • Gracias a vosotros (met María Dolores Pradera) (2012)

Diego el Cigala heeft een eigen website en die kan je vinden op Diego

Niño Josele

nino

Juan José “Niño Josele” Heredia is geboren in Almería in 1974 en hij is een flamenco gitarist.

Hij is de zoon van Josele, zanger van flamenco uit Almeria en hij stamt uit een lange lijn van van flamenco zangers en gitaristen. Zijn muzikale loopbaan begon in het midden van de jaren ’90 en hij won in 1996 het “Concurso de Jóvenes Intérpretes” op de Bienal van de Flamenco in Sevilla.

Hij heeft opgetreden in tal van landen en speelde daar met andere flamenco artiesten zoals Paco de Lucía, Montse Cortés, Duquende, Remedios Amaya, Pepe de Lucía, Enrique Morente en Cigala. Maar ook met internationale artiesten buiten het flamenco genre zoals Andrés Calamaro, Joan Manuel Serrat, Lenny Kravitz, Alicia Keys en Elton John.

Hij was genomineerd voor de Premios Grammy Latinos 2010 voor zijn album Española.

Discografie

  • Calle Ancha (1995)
  • El Sorbo (2001), met Javier Limón
  • Teatro Real (2002), met Diego El Cigala
  • Niño Josele (2003)
  • Paz (2006)
  • La venta del alma (2009)
  • Española (2009)
  • El Mar de mi Ventana (2012)

Niño heeft een website en die kan je vinden op Niño Josele

Een voorbeeld van zijn muziek staat hierna:

Ginesa Ortega

ginesa

Ginesa Ortega Cortés is beter bekend als Ginesa Ortega en zij is geboren in 1967 in Metz, Frankrijk.  Zij is een Spaanse flamenco zangeres.

Alhoewel zij in Frankrijk is geboren is deze zangeres van oorsprong van zigeuner afkomst en woonde zij al vanaf enkele maanden oud in Cornellá de Llobregat (Barcelona).

Vanaf haar twaalf jaar zingt zij al met veel vuur de flamenco. Artistiek is zij gevormd in Catalonië en zij genoot er een klassieke opleiding. Maar zij heeft ook een grote interesse in jazz en zij stond dus aan de wieg van de flamenco-fusion groep Iberia.

Zij werkte onder andere samen met het Orquesta del Teatre Lliure,  de theater groep La Fura dels Baus en met Joan Manuel Serrat. Met deze laatste werkte zij in 1998 samen tijdens de opname van het lied Los macarras de la moral op het albun Sombras de la China.

Later bracht Ginesa een hommage aan Serrat op haar album Por los espejos del agua uit 2002 met haar versie van het lied van Serrat Aquellas pequeñas cosas. Later zong zij nog in het Catalaans Temps de pluja dat uitkwam op het verzamelalbum Per al meu amic Serrat uit 2007.

Discografie:

  • Siento (1997)
  • Oscuriá (1999)
  • Por los espejos del agua (2002)
  • Flamenca (2006)
  • El amor brujo (2011)

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

Pepe de Lucía

pepe

Pepe de Lucía is de artiestennaam van José Sánchez Gomes en hij is een flamenco zanger en producer. Hij is geboren in Algeciras in 1945. Zijn tweede naam, Gomes komt van zijn Portugese moeder Lucía Gomes.

Samen met zijn broer, de gitarist Paco de Lucía, begon hij zijn professionele carrière als Pepe de Algeciras. Samen vormden zij de groep Los Chiquitos de Algeciras en zij haalden in 1962 een goed resultaat op het Concurso Internacional van Jerez de la Frontera.

Hij vergezelde zijn broer Paco als zanger tijdens diens nationale en internationale doorbraak maar hij heeft ook gewerkt met andere grootheden uit de flamenco zoals José Greco. Verder schreef hij teksten voor Camarón de la Isla, Remedios Amaya en Alejandro Sanz.

Hij werkte tevens aan de scenario’s voor de verschillende gezelschappen van Antonio Gades.

Pepe de Lucìa kreeg de Prijs voor het Beste Flamenco Album op de Grammy Latino in 2003 voor zijn album “El corazón de mi gente”.

In het bijgaand filmpje ziet men vader en dochter, Pepe de Lucìa is de vader van de zangeres Malù.

Pedro Javier González

Pedro

Pedro Javier González García is in 1962 in Barcelona geboren en hij is een Spaanse gitarist, componist en producer. Tot nu heeft hij zeven albums uitgebracht waarvan enkele met eigen composities.

Hij heeft samengewerkt met artiesten zoals Joan Manuel Serrat, Alejandro Sanz, Manolo García en El Último de la Fila, María del Mar Bonet, Victoria de los Ángeles, Angelo Branduardi en vele anderen.

Hij is bekend voor zijn beheerst gitaarspel en voor zijn vermogen om verschillende stijlen te vermengen zoals flamenco en jazz.

Het begin

Zijn eerste stappen in de muziek kwamen er in 1990 met de groep “El Último de la Fila” waar hij de Spaanse gitaar speelde op het album “Nuevo pequeño catálogo de seres y estares”. Vanaf dat moment was er een speciale band tussen de groep en de gitarist en Pedro Javier werkte mee aan hun volgende albums en aan hun concerten.

In 1992 begon hij met Rafael Maya de groep Arrebato. Met deze groep maakte hij het album “Rumba” waarop composities stonden van beide leden van de groep. De stijl ligt dicht bij de golf van de “nieuwe flamenco” die populair was in de jaren ’90.

Na zijn eerste avontuur als componist keert hij terug nar de uitvoering. Hij werkt mee aan de albums “Astronomía razonable” en “La rebelión de los hombres rana” van El Último de la Fila. Op beide speelt hij de Spaanse en de elektrische gitaar. Hij gaat met de groep op tournee om de albums te promoten

De reeks “Guitarra” en zijn eerste solo album.

Tijdens het tweede deel van de jaren ’90 hield hij zich bezig met het maken en promoten van een reeks met drie albums “Guitarra:”

* Guitarra”, uit 1996 is een dubbel cd waarop Pedro Javier versies brengt van liedjes uit de pop en rock geschiedenis. Het zijn zijn interpretaties van nummers van The Eagles, John Lennon, Dire Straits, Supertramp, Simon and Garfunkel en Eric Clapton. Op het album staat een nummer van eigen hand “Celtic dreams”.

* * Guitarra vol. 2″ uit 1997. op dit album herhaalt Pedro Javier de formule van “Guitarra” en hierop staan liedjes van The Police, Bob Dylan, Queen en vele anderen. Ook op dit album staat en liedje van eigen werk “Rainbow eyes”.

* “Guitarra 3: Tributo a los Beatles” uit 1998. Op deze twee cd’s staat het werk van The Beatles en ook op dit album is er een eigen werk, “Tomorrow”.

In het begin van 1997, gelijktijdig met de reeks “Guitarra” maakte hij het album “Callejón del gato”. Het bevat 13 instrumentale akoestische liedjes.

Voor hij verder gaat met het opnemen van eigen werk doet Pedro Javier enkele samenwerkingen met andere artiesten. Hij speelt op de Spaanse gitaar op het album “Arena en los bolsillos” uit 1998 van Manolo García en op “Cansiones” uit 2000 van Joan Manuel Serrat.

In 2001 maakt hij een eigen stuio album “Árboles nuevos” en het album bevat 10 instrumentale en 1 gezongen liedje.

Tegelijkertijd coproduceert en bespeelt de hij de gitaar op “Nunca el tiempo es perdido” uit 2001 en “Para que no se duerman mis sentidos” uit 2004 van Manolo García. Dit laatste album geeft hem de erkenning als producer en hij krijgt er de “Premios de la Música” als Beste Arrangeur/Producer voor.

Hierna volgt een samenwerking met Serrat op het album “Versos en la boca” uit 2002 waarop hij terug de gitaar bespeelt.

In 2005 neemt hij terug de nummers van zijn eerste album op en geeft er een nieuwe interpretatie aan, het album krijgt de naam “Nuevo callejón del gato 05”.

In 2007 maakt hij een nieuw album met eigen werk, “Verdades ocultas y medias mentiras”.

Het Trio

Pedro Javier González met Roger Blavia (drums) en Toni Terré (bas) vormen een groep met de naam “”Trío” en zij geven een reeks concerten in Europa. Op het repertoire staatn de pop en rock klassiekers uit het verleden.

Discografie

Met Arrebato:

  • Rumba canalla (1992)

Albums:

  • Guitarra (1996)
  • Guitarra vol. 2 (1997)
  • Guitarra 3: Tributo a los Beatles (1998)
  • Callejón del gato (1997)
  • Árboles nuevos (2001)
  • Nuevo callejón del gato 05 (2005)
  • Verdades ocultas y medias mentiras (2007)

Pedro Javier González heeft een eigen website en die kan je hier vinden.

Een voorbeeld van zijn muziek kan je hierna vinden:

Gerardo Nuñez

Gerardo Nuñez

Gerardo Núñez, gitarist en componist werd in 1961 in Jerez de la Frontera geboren .

Hij begon op de gitaar te spelen toen hij elf jaar was en hij volgde toen voor vijftig pesetas per dag les bij Rafael de Águila.

Toen hij dertien was liet de directeur van de Catedra de Flamencología (flamencoschool) hem zijn eerste artiesten begeleiden. Een van de eerste artiesten was Terremoto.

Door met deze artiesten te spelen leerde hij veel bij en kwamen er ook meer kansen en hij speelde toen met Turronero, Pansequito en Indio Gitano.

Een gitaarconcert geven is al moeilijk en zeker als het om flamenco gaat want het publiek wil spektakel en een feest met alles wat hierbij komt kijken: zang, gitaar en percussie. Een flamenco concert met enkel de gitaar is altijd risicovol maar Gerardo kan dit wel aan.

Meestal geeft hij zijn concerten met drie personen, zijn begeleidingsgroep bestaat uit de percusionist “Cepillo” en de contrabassist Martín.

Zijn muziek is vaak complex en rijk en hij zet regelmatig een stapje buiten de flamenco en zo zijn er invloeden uit de rock, klassieke gitaar en  jazz in zijn muziek aanwezig maar nooit vergeet hij de flamenco.

Discografíe

* El gallo azul (1987)
* Queda la sal (1987)
* Flamencos en Nueva York (1989)
* Jucal (1994)
* Salomé, voor het theaterstuk van Carmen Cortes (1998)
* Calima (1999)
* Cruce de caminos (2001)
* La nueva escuela de la guitarra flamenca (2003)
* Andando el tiempo (2004)
* El canon (2007)
* Travesía (2012)

Hij heeft een eigen website en die kan je vinden Gerardo Núñez

Een voorbeeld van zijn muziek kan je hierna vinden:

Navajita Plateá

navajita

Navajita Plateá is een groep uit Jerez de la Frontera en zij is opgericht door Ildefonso de los Reyes en Francisco Carrasco Soto. Beiden komen uit flamenco gezinnen uit de wijk Santiago in Jerez.

De leden

Ildefonso, met de bijnaam El Pelé, is de zanger en componist van de groep, hij is ook de broer van de zangeres Chiqui de Jerez. Francisco kreeg de bijnaam Curro en is de gitarist van de groep en hij is broer de van Juañares en neef van Diego Carrasco.

De muziek

Hun muziek is een mengeling van allerlei stijlen, pop, rock, blues en punk of hip-hop maar zij verliezen hun oorsprong, de flamenco nooit uit het oog.

Hun eerste commercieel succes was met de balade “Noches de bohemia”, een lied dat gebruikt werd op het televisiestation TVE. Het was een duet met Alba Molina.

De relatie met de platenmaatschappij

Door een dispuut met de platenmaatschappij bleven zij een aantal jaren uit het commercieel circuit. In 2006 kwamen zij terug en met het lied “Esta vida está de lujo”. Het werd trouwens gebruikt in de promotiecampagne van de overheid van Andalusië.

Discografíe

* Navajita Plateá (1994)
* Contratiempos (1996)
* Desde mi azotea (1999)
* Hablando en plata (2000)
* El poder de la raíz (2004)
* En Familia (2003)
* 7 Reflexiones sobre la nostalgia, 4 Poemas de amor y una canción de Lujo (2006)

Samenwerking

* Coraje me da (met José Mercé, David de María en Diego Carrasco)
* Duos en sus discos met Alba Molina, Ariel Rot, Ana Belén, Sorderita en Tomasito
* Participación en la banda sonora de Torrente 2: Misión en Marbella

De groep heeft geen eigen website.

Een voorbeeld van hun muziek staat hierna:

Falete

falete

Rafael Ojeda Rojas, is beter bekend onder haar artiestennaam Falete. Zij is geboren op 26 januari 1978 in Polígono de San Pablo, Sevilla. Zij is een Spaanse flamenco zangeres.

Haar carrière

Zij komt uit een artistieke familie, haar vader was Falín en hij was een lid van de groep Cantores de Híspalis.

Haar carrière begon in het Teatro Lope de Vega de Sevilla toen zij 17 jaar was. Tijdens de jaren 90 nam zij over de ganse wereld verspreid deel aan een groot aantal evenementen  zoals Danzas de España.

Haar artistieke ouders zoals o.a. Jesús Quintero waren ook niet van de minsten. Op haar albums staan liedjes van Bambino, Rocío Jurado, Chavela Vargas, Isabel Pantoja en Paco Ibáñez.

Zij heeft ook nog meegewerkt aan het laatste boek van Ana Rosa Quintana.

Discografíe

* 2004: “Amar duele” (50.000 exemplaren)
* 2006: “Puta mentira” (60.000 exemplaren)
* 2007: “Coplas que nos han matao” (50.000 exemplaren)
* 2008: “¿Quien te crees tu?”
* 2012: “Sin Censura”

De 3 eerste albums behaalden alle drie een gouden plaat.

Zij heeft een eigen website op Falete.

Een voorbeeld van haar muziek staat hierna:

Estrella Morente

estrella

Estrella Morente Carbonell is geboren in 1981 in Las Gabias, Granada en zij is een Spaanse flamenco zangeres.

Zij is afkomstig uit de provincie Granada waar de familie Morente beroemd is. Haar vader Enrique Morente is ook een flamenco zanger en haar moeder Aurora Carbonell is een bailaora (flamenco danseres). Van in haar jeugd kreeg zij dus al alle flamenco invloeden over haar heen.

Het debuut van Estrella als zangeres vond plaats toen zij amper 16 jaar was op het Gala van de Ski Kampioenen Alpijns Skiën in de Sierra Nevada. Zij zong er mee met grootheden zoals Chano Lobato.

Naast de opnames voor haar CD’s was zij ook betrokken bij de muziek van verschillende films zoals Sobreviviré, met enige sevillanas, of in de film Volver van Pedro Almodóvar met een tango met dezelfde naam.

Zij is gehuwd met de torero Javier Conde waar zij vier kinderen mee heeft.

Een van haar spectaculairste optredens was in het Teatro Español in Madrid in oktober 2005. Onder de naam “Estrella 1922” liet de zangeres het Primer Concurso de Cante Jondo herleven dat gehouden was in het Alhambra van Granada in 1922.

Discografie

* Mi cante y un poema (2001)
* Calle del aire (2001)
* Mujeres (2006)
* Casacueva y escenario (DVD, 2007)
* Autorretrato (2012)
* Amar en paz (metNiño Josele (2014)

Zij had ook nog een optreden in de film uit 2005 van Carlos Saura, Iberia.

Er is een website van haar en die kan je vinden op Estrella Morente.

Een voorbeeld van haar muziek kan je hierna vinden:

 

Niña Pastori

nina

Niña Pastori is de artiestennaam van María Rosa García García. Zij is geboren in San Fernando, Cádiz op 15 januari 1978.

Vanaf haar vier jaar vergezelde zij haar moeder tijdens haar optredens, haar moeder was bekend onder de naam Pastori de la Isla.

Haar moeder leerde haar de kunst van de flamenco en zette haar op weg om ook zangeres te worden en vanaf haar acht jaar sloeg zij dan ook deze weg in.

Toen ze nauwelijks twaalf jaar was trad de zanger José Monge Cruz, Camarón de la Isla, op in het Teatro Andalucía de Cádiz, waar hij door haar gefascineerd geraakte en haar vroeg om samen met hem op te treden.

In het begin van haar carrière werd zij gesteund door Camarón de la Isla maar vanaf haar verhuis naar Madrid en het ondertekenen van een platencontract bij Sony Music kreeg haar carrière een enorme impuls.

Toen zij zeventien jaar was kreeg zij de kans om haar eerste album op te nemen maar dit bevatte niet alleen flamenco muziek.

Op aandringen van haar moeder ging Maria naar Madrid om er liedjes te zingen van La Parrala en daar werd zij ontdekt door Alejandro Sanz en Paco Ortega.

Het eerste album kwam er aan “Entre dos Puertos” en dat album werd gevolgd door de volgende albums: “Eres Luz”, “Cañaílla”, “María”, “No hay quinto malo”, “Joyas prestadas” en “Esperando verte”.

Tijdens de opname van het tweede album begon zij een relatie met Julio Jiménez Borja, “Chaboli”, met wie zij huwde op 21 december 2002.

Zij kreeg een Grammy Latino 2009 voor het beste flamenco album met haar zevende album ‘Esperando verte’.

In haar dertigjarige loopbaan verkocht zij al meer dan twee miljoen albums en zij bleef steeds haar eerste platenmaatschappij Sony Music trouw.

Discografíe

* Entre dos puertos (1995)
* Eres luz (1998)
* Cañaílla (2000)
* María (2002)
* María (reedición) (2003)
* No hay quinto malo (2004)
* No hay quinto malo Speciale Editie CD+DVD (2005)
* Joyas prestadas (2006)
* Joyas propias (2007), verzamel CD opgenomen in Latijns-Amerika
* Esperando Verte (2009)
* Caprichos de mujer Grandes éxitos 2CD+DVD 2009
* La orilla de mi pelo (2011)
* Raiz (Junto a Lila Downs y Soledad Pastorutti) (2014)

Een voorbeeld van haar muziek volgt hierna:

 

Sabicas

sabicas

Agustín Castellón Campos, beter bkend als Sabicas, was een flamenco gitaarspeler die geboren is in Pamplona in 1912 en hij is gestorven in New York in 1990. Hij was ongetwijfeld een meester van de gitaar en de drijvende kracht achter de internationalisering van de flamenco.

Sabicas begon met gitaar spelen op de leeftijd van 4 jaar wanneer een oom hem twee akkoorden aanleerde, de eerste nacht sliep hij niet en oefende steeds deze twee akkoorden. Daarom besloten zijn ouders om hem een gitaar te kopen voor 17 pesetas. Zijn eerste optreden was 2 jaar later.

Toen hij 10 jaar oud was gaat hij naar Madrid en wordt ontdekt door Manuel Bonet waarna hij een grote sensatie veroorzaakt in Madrid door zijn aparte stijl van spelen. Men zegt dat die stijl het effect heeft van een bom.

Zijn stijl in het begin heeft invloeden van Ramón Montoya. Zijn veelvuldige samenwerking met belangrijke zangers van die tijd hebben hem dan geholpen om een eigen unieke speelstijl te ontwikkelen.

Uiteindelijk verlaat hij Spanje in 1936 tijdens de Spaanse burgeroorlog, verbannen naar Zuid-Amerika, samen met de flamenco danseres Carmen Amaya. Samen maken zij verscheidene tournees en uiteindelijk vestigen zij zich in Ne York.

In de Carnegie Hall te New York krijgt hij zijn laatste huldiging op 10 juni 1989 en hij is een jaar later overleden op de leeftijd van 83 jaar.

 

Tomatito

tomatito

Tomatito is de artiestennaam van José Fernández Torres, een flamenco artiest die geboren is in Almeria in 1958. De betekenis van Tomatito is tomaatje, een verwijzing naar de bijnaam van zijn vader en grootvader.

Hij komt uit een echte dynastie van flamenco gitaristen, hij is de zoon van José Fernández Castro “el Tomate” en de kleinzoon van Miguel Fernández Cortés ook een “el Tomate” tevens een vaste klant op de flamenco feesten in het begin van de vorige eeuw.

Het begin van de carrière van Tomatito was toen hij 10 jaar was en  het was in de flamenco vereniging Peña el Taranto de Almeria.

Hij heeft platen gemaakt, solo en samen met Paco de Lucia en Camarón de la Isla. Na het vertrek van Paco de Lucia werd hij de gitarist van Camarón de la Isla. Samen speelden zij gedurende de laatste 18 jaar van Camarón’s leven.

Hij beperkte zich niet alleen tot de flamenco, tijdens zijn carrière speelde hij samen met Frank Sinatra en Elton John. Samen met Elliot Fisk, Larry Coryell en Joan Babiloni heeft hij cd’s gemaakt.

Overal ter wereld heeft Tomatito optredens gedaan zoals: Montreux, New York, Istamboel, Lyon en nog veel meer.

Discografie

  • Rosas del amor (1987)
  • Barrio negro (1991)
  • Guitarra gitana (1996)
  • Paseo de los castaños (2001)
  • Aguadulce (2004)
  • Anthology 1998-2008 (2008)
  • Sonanta Suite (2010) ,met het Nationaal Orkast van Spanje.
  • Soy Flamenco (2013)

Pepe Romero

pepe romero

Pepe Romero is geboren in Malaga, op 8 maart 1944. Gedurende zijn jeugd had hij maar een leermeester, zijn vader, de legendarische Celedonio Romero. Pepe Romero’s eerste optreden was samen met zijn vader, op de leeftijd van zeven jaar.

Naast zijn solo optredens is hij lid van Los Romeros. Dit is een kwartet voor Spaanse gitaar en staat tevens bekend onder de naam “La familia real de la guitarra”, in het Nederlands “De Koninklijke Familie van de Gitaar”.

De groepsleden zijn allen leden van de familie Romero, afkomstig uit Andalusië maar woonachtig in de Verenigde Staten.

Het kwartet werd opgericht in 1960 door vader Celedonio Romero, een Spaanse gitaarspeler, geboren in Malaga maar in 1957 geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Van het kwartet maakten oorspronkelijk deel uit, vader Celedonio en zijn drie zonen: Ángel, Celín en Pepe.

In 1990 verliet Ángel de groep en zijn plaats werd ingenomen door Celino, de zoon va Celin.

In 1996 overleed Celedonio Romero en zijn plaats werd ingenomen door Lito Romero, de zoon van Ángel.

Voor Pepe Romero zelf hebben befaamde componisten werk gecomponeerd, o.a. Joaquín Rodrigo, Federico Moreno Torroba, Francisco de Madina, Lorenzo Palomo en Celedonio Romero.

Koning Juan Carlos I van Spanje heeft de 3 broers Pepe, Celin en Ángel verheven in de orde van “Isabel la Catolica”. Deze ceremonie gebeurde op de Universiteit van Zuid-Californië op 11 februari, 2000.

Pepe Romero ontving tevens de “Premio Andalucia de Música”, de hoogste Spaanse onderscheiding voor een bijdrage aan de kunst.

De website van Pepe Romero

Discografie:

Noches de España
Famous Spanish Guitar Music
El arte de Pepe Romero
A taught of my father
Carulli and Molino Concertos
Concierto de Aranjuez y Concierto Andaluz
Fantasía Para Un Gentilhombre
Flamenco
Giuliani Guitar Concertos 1 and 3
Gran Sonata Eroica
Guitar
Guitar Solos
La Paloma
Plays Villa-Lobos and Tedesco Concertos
Sonatas for Guitar In C, (Sor op. 22 and 25)
Rodrigo
Rodrigo – Concierto para una fiesta
Rodrigo Concertos
Villa-Lobos
Vivaldi
Montsalvatge.Metamorfosis
Torroba guitar concertos
Vivaldi
Bocherinni
Mozart serenade
Corazón español
Opera Fantasy
The ROMEROS(bIZET)
Chiara concerto
Nocturnos(Palomo)

Vicente Amigo

Vicente Amigo is geboren in 1967 in Guadalcanal in de provincie Sevilla maar hij is opgegroeid in Cordoba.

vicente

Hij begon met flamenco spelen samen met artiesten zoals Juan Muñoz (el Tomate), Merengue de Córdoba en Manolo Sanlúcar. Vicente heeft ook samen gewerkt met Camarón de la Isla “Soy Gitano” in 1989. Ook in 1989 kreeg hij de grote prijs voor gitaarspel in Córdoba. Voor zijn werk kreeg hij nog meer erkenning zoals de “Premios de la música”.

Zijn muziek is duidelijk geïnspireerd door de poëzie uit Andalucia, auteurs zoals Rafael Alberti en Federico Garcia Lorca. Deze poëzie samen met de Mediterrane smaak van het zuiden van Spanje is de muziek die hij maakt.Zijn composities, zowel binnen als buiten de flamenco, zijn uitzonderlijk en maken van hem een uitzonderlijk artiest.

Discografie:
  • De mi corazón al aire (1991)
  • Vivencias imaginadas (1995)
  • Poeta (1997)
  • Ciudad de las Ideas (2000)
  • Un momento en el Sonido (2005)
  • Paseo De Gracia (2009)
  • “Vivencias” La Obra Completa de un Genio (2010)
  • Tierra (2013)

Paco de Lucia

paco de lucía

Paco de Lucia is geboren als Francisco Sánchez Gómez in het dorpje Algeciras, Cadiz op 21 december 1947, als jongste van vijf kinderen en hij is overleden op 25 februari 2014.  Paco de Lucia is een flamenco gitaarspeler en tevens een van de vertegenwoordigers van de moderne flamenco stijl.

Hij is algemeen erkend als een van de beste flamenco spelers ter wereld, die ook een geslaagde poging heeft gedaan naar andere muziekstijlen zoals jazz, funk, klassiek en wereldmuziek.

Het toonaangevende tijdschrift Rolling Stone plaatste hem in de lijst van de 100 beste gitaristen aller tijden.

Tijdens zijn ganse loopbaan  heeft hij verschillende prijzen ontvangen zoals, de gouden medaille voor verdiensten aan de schone kunsten, de eerste prijs van de Prins van Asturias.

Het verloop van de loopbaan

Zowel zijn moeder, Lucia Gómez “La Portuguesa” als zijn vader, Antonio Sánchez hebben hun zoon beïnvloed in zijn roeping.  Ter ere van zijn moeder heeft hij trouwens zijn artiestennaam gekozen.

In de wijk waar hij woonde waren veel kinderen met dezelfde naam, daarom noemde men hem daar “Paco van Lucia”, een naam welke hij dus hield als artiest.

Van zijn vader Antonio Sánchez, en van zijn broer Ramón de Algeciras, beiden flamenco gitarist heeft hij zijn eerste lessen op de gitaar gekregen.

Gedurende zijn ganse kindertijd moest hij alle dagen oefenen, naar eigen zeggen 10 tot 12 uren per dag en dan nog vond zijn vader het niet genoeg.

In 1958 op 11 jarige leeftijd speelde hij zijn eerste optreden voor Radio Algeciras.  In de beginjaren werd hij vergezelt door zijn broers Ramón op gitaar en door een andere broer Pepe de Lucia, een flamencozanger.

In 1961 ging hij op tournee met de groep van de flamenco danser José Greco.

In 1964 begon Paco een samenwerking met de Madrileense artiest Ricardo Modrego, met wie hij 3 albums maakte.

Tussen 1968 en 1977 had hij een zeer vruchtbare samenwerking met een andere vernieuwer van de flamenco muziek, Camarón de la Isla.  Samen maakten zij 10 albums.

In 1979 vormden Paco, John McLaughlin en Larry Coryell het “Guitar Trio”.  Hiermede gingen zij op een kleine tournee door Europa.  Coryell is later vervangen door Al di Meola en vanaf 1981 heeft dit trio drie albums gemaakt.

Met zijn eigen groep het “Paco de Lucia Sextet”, samen met zijn broers Ramón en Pepe,  heeft hij ook 3 albums gemaakt waarvan de eerste in 1981.

Paco heeft nog verscheidene flamenco albums gemaakt met zowel traditionele als met moderne invloeden.

Met zijn grote discografie heeft hij het bewijs geleverd van een nieuwe wijze van het begrijpen van flamenco als van zijn uitzonderlijk gitaarspel.

De universiteit van Cadiz heeft zijn uitzonderlijke verdienste voor de muziek erkend door hem te benoemen tot Doctor Honauris Causa in maart 2007.

In 1991 vroeg men hem om het zeer bekende “Concierto de Aranjuez” van Joaquin Rodrigo” te spelen.  Tot op dat moment was hij niet echt bekwaam om muziek te kunnen lezen.  Als een flamenco gitarist zei hij nadien dat hij een grotere nadruk had gelegd op het ritmische aspect van het gitaarspel.

Rodrigo zelf zei achteraf dat niemand ooit zijn werk op een zo briljante wijze had vertolkt.

Invloeden en karakteristieken van zijn gitaarspel.

Paco de Lucia heeft voornamelijk de invloed van 2 scholen ondergaan, de eerste is die van “Niño Ricardo”, algemeen beschouwd als een van de invloedrijkste figuren met de flamenco gitaar en die de directe voorloper van Paco is.  De twee is “Sabicas”,  aan hem wordt het toegeschreven dat de flamenco gitaar niet alleen als begeleiding van de zanger werd gezien maar als een volwaardig instrument.

De bijdrage van Sabicas aan de flamenco is dubbel, aan een kant vergrootte de techniek van het gitaarspel en aan de andere kant benadrukte hij hoe een componist moest te werk gaan bij het componeren, zoals welke stukken spelen als de zanger bepaalde teksten zingt.

Hij wou een compositie met een melodische en ritmische structuur die op het einde perfect in elkaar pasten zoals een klassiek werk.

De grootste bijdrage van Paco de Lucia is dat hij de flamenco populairder en internationaler gemaakt heeft.

Buiten een perfecte interpretatie en zijn virtuositeit is er  zijn persoonlijke stijl die we kunnen omschrijven als sterk en ritmisch.  Deze stijl toont zich in de talrijke werken van de artiest.

Het is tevens verdienstelijk dat hij de flamenco heeft durven voorstellen aan mensen van buiten Spanje en voor zijn vermengen van de flamenco met andere stijlen.  Paco de Lucia heeft hiervoor de weg gewezen.

Uiteindelijk mogen we ook niet vergeten dat zijn vader gitaarlessen heeft gekregen van Manuel Fernández, “Titi de Marchena”.  Een gitaarspeler welke ook in Algeciras woonde en het gitaarspel van Paco de Lucia heeft beïnvloed.

Een andere bijdrage aan de flamenco van Paco de Lucia bestaat er in dat hij de “cajón” ofwel “een krat”in deze muziek bracht.
Hij ontdekte dit in de jaren 70 in Peru en voelde direct aan dat dit het instrument was dat de flamenco nodig had als percussie-instrument.

In de huidige flamenco muziek is dit een onmisbaar instrument geworden.

Discografie

  • Los Chiquitos de Algeciras (1961) met Pepe de Lucia
  • Dos guitarras flamencas en Stereo (1965) met Ricardo Modrego
  • Doce canciones de Garcia Lorca para Guitarra (1965) met Ricardo Modrego
  • Dos guitarras flamencas en América Latina (1967) met Ramón de Algeciras
  • Canciones andaluzas para dos guitarras (1967) met Ramón de Algeciras
  • La fabuloso guitarra de Paco de Lucia (1967)
  • Doce hits para 2 Guitarras Flamencas (1969)
  • Hispanoamérica (1969)
  • Fantasia Flamenca (1969)
  • Recital de Guitarra (1971)
  • Con los 7 de Andalucia (1971)
  • El Mundo del Flamenco (1971)
  • El duende flamenco (1972)
  • Fuente y caudal (1973)
  • En vivo desde el teatro real (1975)
  • Almoraima (1976)
  • Interpreta a Manuel de Falla (1978)
  • Castro Marin (1981)
  • Friday Night in San Francisco (1981) met Al di Meola en John Mclaughlin
  • Sólo quiero caminar (1981) The Paco de Lucia Sextet
  • Passion, grace and fire (1983) met Al di Meola en John Mclaughlin
  • Live… one summer night (1984) The Paco de Lucia Sextet
  • Siroco (1987)
  • Zyryab (1990)
  • Concierto de Aranjuez (1991)
  • Live in América (1993) The Paco de Lucia Sextet
  • The guitar trio (1996) met Al di Meola en John Mclaughlin
  • Luzia (1998)
  • Cositas Buenas (2004)

website: een link naar zijn website vindt u hier.  Zij is zowel in het Spaans als in het Engels

Na al die lectuur wil u nu wel weten hoe Paco de Lucia klinkt?  Hierna kan u een voorbeeld horen en zien.